Της Χρυσάνθης Ιακώβου
Κάποτε είχαμε την Εθνικής Αντίστασης. Όλα τα μαγαζιά στη σειρά, πήγαινες από το ένα στο άλλο, ντεσιμπέλ στη διαπασών, χαμός από κόσμο και ήμασταν κομπλέ. ΟΛΟΙ ήταν εκεί.
Μετά ξέφτισε η Εθνικής Αντίστασης, κατηφορίσαμε στους πεζόδρομους. Πολλά και διάφορα μαγαζιά, μερικά διάσπαρτα, αλλά ο μεγάλος χαμός γινόταν στο Volta, Γκάζι, Αλχημείο, Μπρίκι. ΟΛΟΙ ήταν εκεί.
Μετά το πράγμα μπερδεύτηκε κάπως. Εκείνα τα στενά παρήκμασαν και τα μαγαζιά σκόρπισαν. Το άνοιγμα του Volta στο πάλαι ποτέ Κρόνιο έδωσε άλλη αίσθηση στο κεντρικότερο σημείο της πόλης, στην Πλατεία Κρονίου, και το Bresson από απέναντι έχει επίσης παλμό. Τα υπόλοιπα όμως μαγαζιά βρίσκονται παντού: άλλα σε στενά, άλλα στην Πλατεία Ελευθερίας. Το κέντρο της πόλης απέκτησε ζωή, ωστόσο υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: δεν έχουμε πλέον συγκεκριμένη πιάτσα διασκέδασης, πράγμα που έχει αντίκτυπο στην εικόνα της πόλης και στον σφυγμό της ψυχαγωγίας. Όχι βέβαια πως φταίει αυτό που έχει πέσει δραματικά η νυχτερινή ζωή των Σερρών, αλλά είναι γεγονός πως ο κόσμος διασκορπίζεται και το γενικότερο κλίμα διαλύεται.
Πριν από λίγες μέρες το Volta έκλεισε και όλοι περιμένουμε να ανοίξει κάπου αλλού. Έχουν ακουστεί ένα σωρό σενάρια για το πού θα βρίσκεται η νέα του στέγη. Αναρωτιέμαι λοιπόν: ένα τόσο αγαπητό μαγαζί που αναπόφευκτα θα τραβήξει κόσμο, με ποιον τρόπο θα επηρεάσει τη νυχτερινή ζωή της πόλης; Θα υπάρξει άραγε η ευκαιρία να δημιουργηθεί μια νέα πιάτσα; Να αποτελέσει έναυσμα για να αναπτυχθεί μια άλλη περιοχή; Ή απλώς θα έχουμε σε ένα νέο μέρος ένα μαγαζί;
