Της Χρυσάνθης Ιακώβου
Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Και πραγματοποιήθηκε χθες στον Σύλλογο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών αφιέρωμα στον Σικελιανό.
Πάλι καλά που έγινε κι αυτή η εκδήλωση, αλλιώς… Κατά καιρούς, από χρονιά σε χρονιά, όλο και διοργανώνεται κάτι, από τον Δήμο, από κάποιον άλλον φορέα. Φέτος μόνο αυτό.
Θα μου πεις βέβαια τι άλλο θες, ρε Χρύσα, θέλεις όλοι οι σερραϊκοί φορείς να γιορτάζουν την ποίηση; Όχι. Αλλά θα μου άρεσε κάποια στιγμή να έβλεπα και κάτι άλλο.
Ένας από τους λόγους νομίζω που η ποίηση είναι παρεξηγημένη και ο κόσμος τη «φοβάται» είναι επειδή δεν έχουμε βρει τους σωστούς τρόπους φέρουμε τον κόσμο σε επαφή μαζί της. Ωραία τα αφιερώματα, ωραίες οι παρουσιάσεις, οι απαγγελίες από Σερραίους ποιητές, αλλά δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι πιο δυναμικό; Πιο μοντέρνο; Πιο τολμηρό;
Ανοιχτό κάλεσμα για να έρθει όποιος θέλει να απαγγείλει ελεύθερα –δικά του ποιήματα ή άλλων– σε μια ωραία εκδήλωση, σε έναν ωραίο χώρο, σε κάποιο καφέ για παράδειγμα. Χύμα, χαλαρά, χωρίς επισημότητες.
Ή το ίδιο ακριβώς να γίνει έξω στον δρόμο, να διαμορφώσουμε με όμορφο τρόπο ένα στενό, να στήσουμε ένα πρόχειρο stage, να βάλουμε και λίγη μουσικούλα ίσως, μελοποιημένη ποίηση. Street φάση, για να τσιμπήσουμε και τη νεολαία.
Άσε τις απαγγελίες. Πάμε σε κάτι άλλο: να τυπώσουμε μεγάλα ταμπλό με στίχους και να τα τοποθετήσουμε σε ωραία σημεία της πόλης, να τα αφήσουμε εκεί για καμιά βδομάδα. Όχι πάλι Καβάφη και Σεφέρη, ξέρω γω, ας καταφύγουμε σε λιγότερο safe επιλογές.
Αυτό το τελευταίο θα μπορούσε να συνδυαστεί ωραία και αρχιτεκτονικά. Να έμπαιναν τα ταμπλό σε σημεία που σημαίνουν κάτι για την πόλη ή σε κτίρια που αξίζουν να προστατευτούν (Ορφέας, για παράδειγμα), για να περάσουμε διπλό μήνυμα.
Πολλά ονειρεύτηκα, ας επιστρέψω στη (σερραϊκή) πραγματικότητα.
(Η μόνη διαφορετική εκδήλωση που θυμάμαι να έχει γίνει για την ποίηση στις Σέρρες ήταν πριν καναδυό χρόνια που η Praxis διοργάνωσε βραδιά στο Fuzzy Logic, όπου όποιος ήθελε ανέβαινε στο μικρόφωνο και διάβαζε).
