Υπάρχουν στιγμές σχεδόν ιστορικές στην πορεία της ανθρώπινης ζωής. Σημεία μετάβασης που μοιάζουν με κατώφλια, που όσα μέχρι τώρα γνωρίζαμε και σκεφτόμασταν ζητούν να μετουσιωθούν σε πράξη. Είναι οι στιγμές που η θεωρία δεν αρκεί πια και η δράση γίνεται απαίτηση της ίδιας της ψυχής. Γιατί η θεωρία μάς δίνει την πυξίδα, αλλά η πράξη μάς ταξιδεύει.
Κάποια στιγμή λοιπόν η σφαίρα του στοχασμού μας σταματά να διαδραματίζει τον ρόλο της ασφάλειας και μετατρέπεται σε εγκλωβισμό από τον οποίο θέλουμε να αποδράσουμε. Είναι εκείνη η στιγμή που μας υποδεικνύει ότι η θεωρία το επιτέλεσε το έργο της και μας καλεί πια να αφήσουμε πίσω μας τον προστατευτικό κλοιό του θεωρητικού μας πλαισίου και να σταθούμε μπροστά στο άγνωστο. Είναι αυτή η μεταμόρφωση που συντελείται όταν η λέξη ενσαρκώνεται σε εμπειρία… τότε που αποκτά το πραγματικό της νόημα. Γιατί η ζωή δεν αποζητά απλώς γνώση. Ζητά να ζούμε αυτό που γνωρίζουμε.
Επιλέγουμε πια να ζήσουμε την αλλαγή από το να μιλάμε γι’ αυτήν σ’ εκείνο το μεταιχμιακό σημείο που συνειδητοποιούμε ότι η ζωή μας κινδυνεύει να καταντήσει ένα ατέρμονο προσχέδιο, μια ύπαρξη χωρίς βίωμα. Στην ψυχολογία, αυτό το πέρασμα συχνά συνδέεται με την εσωτερική ωρίμαση. Δεν είμαι σίγουρη ότι η κοινωνία εν γένει είναι έτοιμη γι’ αυτή την αλλαγή, είναι όμως πια κουρασμένη και αφυπνισμένη!
Η μετάβαση από τη θεωρία στην πράξη είναι ένα είδος εσωτερικής και κοινωνικής επανάστασης. Και εμείς χρειάζεται απλώς να τολμήσουμε το βήμα! Έτσι ανοίγεται ο δρόμος για μια νέα πραγματικότητα. Έτσι χτίζεται η εμπιστοσύνη μέσα μας και σπάει ο φαύλος κύκλος της αναβολής. Μιας αναβολής που αποδεδειγμένα μας κρατά στάσιμους και δέσμιους σε καταστάσεις σαθρές.
Η μετάβαση από τη θεωρία στην πράξη είναι ένα είδος εσωτερικής και κοινωνικής επανάστασης. Και εμείς χρειάζεται απλώς να τολμήσουμε το βήμα! Έτσι ανοίγεται ο δρόμος για μια νέα πραγματικότητα.
Η πράξη θα μας εκθέσει. Ναι! Γιατί δεν είναι το θεωρητικό καταφύγιό μας. Είναι το πεδίο της εμπειρίας και της δράσης, εκεί όπου ο λόγος δοκιμάζεται και είτε δικαιώνεται είτε καταρρέει. Κι όμως, μόνο εκεί, στη δοκιμασία, θα μπορέσουμε να συναντήσουμε την αλήθεια μας. Γιατί η κοινωνία, όπως και ο κάθε άνθρωπος, δεν εξελίσσεται απλώς γνωρίζοντας. Εξελίσσεται μέσα από το βίωμα. Εκεί όπου η ψυχή μετακινείται από το «γνώθι σαυτόν» στο «γίνε αυτό που γνωρίζεις πια πως είσαι». Γιατί η πράξη είναι αυτή που στην πραγματικότητα μάς αυτονομεί, μας απελευθερώνει και χαράσσει το «είναι μας»!
Κάθε θεωρία λοιπόν που επιλέγουμε ή ενστερνιζόμαστε, αργά ή γρήγορα, μας ζητά να βαδίσουμε μέσα στο φως της. Απαιτεί και μας ωθεί να αφήσουμε πίσω τον φόβο, την αναβολή, την υπερανάλυση και να επιλέξουμε το βίωμα. Γιατί μόνο όποιος τολμά να ζήσει, γίνεται ο φορέας της αλλαγής που τόσο αναζητά. Και τελικά ποιες είναι οι ιδανικές συνθήκες γι’ αυτήν τη μετάβαση; Αυτές που γεννιούνται τη στιγμή που αποφασίζουμε να δράσουμε! Άλλωστε η ζωή δεν ανήκει σε όσους ξέρουν, αλλά σε όσους τολμούν. Και η κατάλληλη στιγμή για να τολμήσουμε… είναι «τώρα».
* Η Βασιλική Σταυρίδου είναι φιλόλογος. Αρθρογραφεί τακτικά στο Ser-Free.
(Δημοσιεύτηκε στο έντυπο Ser-Free, τ.71, Οκτώβριος 2025)
