Ήταν Οκτώβρης, του 2019, που πήρα την απόφαση να ανέβω στη Θεσσαλονίκη. Ηλιόλουστες ήταν οι περισσότερες ημέρες κατά τη διαμονή μου εκεί. Βαφτιζόταν το ανιψάκι μου στις 26 του μήνα και τ’ όνομα αυτού Δημήτρης. Έτσι λοιπόν, πήρα το λεωφορείο και ακολούθησα τον δρόμο προς τον μεγάλο και ξακουστό βορρά. Την περίοδο εκείνη, όπως και κάθε άλλη χρονιά, από τη Λιβαδειά μέχρι τη Λάρισα, καθώς και από την Κατερίνη μέχρι τις Σέρρες, ο αγροτικός λαός πάει στα χωράφια για τη συγκομιδή του βαμβακιού. Μπορώ να πω πως ήταν μια καλή χρονιά στη σοδειά του. Τις πρώτες ώρες της διαδρομής, που περνούσα μέσα από τη Λιβαδειά και τη Θήβα, μου έκανε εντύπωση πως στην άκρη του δρόμου οι μικρές νιφάδες βαμβακιού, που μεγάλα φορτηγά το μεταφέρουν σε αποθήκες, με τον αέρα και τα δέντρα πιάνονται πάνω τους ή πέφτουν κάτω στον δρόμο δημιουργώντας ένα μικρό μονοπάτι που λες και θα έχει κάπου ένα τέλος και ύστερα μια νέα αρχή. Όσο πιο βόρεια ταξίδευα, η έντονη παρουσία του στον δρόμο με έκανε να φανταστώ πως είναι σαν χιόνι που έπεσε νωρίτερα. Κατά το ηλιοβασίλεμα ήμουν έξω από τη Θεσσαλονίκη και είχε πιάσει η συνηθισμένη ομίχλη της περιοχής κοντά στον Γαλλικό Ποταμό. Ένιωσα στο πετσί μου από το έντονο κρύο πως ήμουν στην καρδιά του βορρά και πως ο τελικός προορισμός μου είναι πλέον κοντά. Ωστόσο, ο μεγάλος δρόμος του βαμβακιού δεν είχε τελειώσει την πορεία του. Όπως ανέφερα, ήταν μια καλή χρονιά για όλους τους παραγωγούς και θα συνεχιζόταν για μερικές ημέρες ακόμη η συλλογή του.
Στις ημέρες μας αυτός «ο μεγάλος δρόμος» είναι τόσο εύκολος να πραγματοποιηθεί. Βλέπεις νέους γύρω στα 30+ να εγκαταλείπουν τον τόπο τους και να ψάχνουν μια καλύτερη τύχη για τα όνειρά τους αλλού. Μερικοί ίσως καταφέρνουν να παραμείνουν εγκλωβισμένοι λόγω οικογένειας ή και εξασφάλισης εργασιακής ζωής στην πόλη-χωριό που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. «Προκοπή κανένας δεν έκανε στον τόπο του». Ασχολούνται κυρίως με την αγροτική καλλιέργεια και μένουν τελικά δυσαρεστημένοι με την κατάληξη της εργασίας. (Βλέπε μπλόκα κάθε τέτοια εποχή). Κι όμως, υπάρχουν νέοι που λαχταρούν να δουν με μια αισιόδοξη ματιά το γεγονός ότι η ομορφιά του τόπου τους αξίζει να αναδειχθεί και έξω από τη σφαίρα αυτής της καθημερινότητας.
Βλέπεις νέους γύρω στα 30+ να εγκαταλείπουν τον τόπο τους και να ψάχνουν μια καλύτερη τύχη για τα όνειρά τους αλλού. Μερικοί ίσως καταφέρνουν να παραμείνουν εγκλωβισμένοι λόγω οικογένειας ή και εξασφάλισης εργασιακής ζωής στην πόλη-χωριό που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.
Σε αυτούς τους νέους λοιπόν αξίζει να αναφερθώ. Το να φτιάχνει ένας νέος στόχους και να επιδιώκει το βέλτιστο της ζωής του είναι σημαντικό χάρισμα του ανθρώπου, που ωφελεί τον ίδιο και τους οικείους του. Καλές σπουδές, μια ιδανική εργασία και η δημιουργία ίσως οικογένειας είναι ένα σύνηθες γεγονός του κύκλου της ζωής του κάθε ανθρώπου. Όμως πόσες φορές «πατήσαμε» εις βάρος κάποιου άλλου ώστε να ανέλθουμε κοινωνικά; Πόσες φορές επιθυμήσαμε κάτι που δεν έχουμε εμείς και ευχηθήκαμε να μην έχει και ο γείτονας; (Δεν εννοώ να ψοφήσει η κατσίκα του, εδώ άλλα κι άλλα συμβαίνουν).
Χρειάζεται να σκεφτόμαστε συλλογικά. Άνθρωποι είμαστε, κοινωνικά όντα, θηλαστικά που ζουν σε κοινωνίες κι έχουν ανάγκη την παρουσία κι άλλων. Συνυπάρχουμε εξάλλου σε τούτη την πολύτιμη αλλά τόσο σύντομη ζωή με τα καλά και τις χαρές της, αλλά και με τις απώλειες και τις δυσκολίες. Ας είμαστε κάπως μονιασμένοι αυτές τις όμορφες ημέρες και το νέο έτος να φέρνει υγεία πάνω απ’ όλα και περισσότερο λογική σε όλους.
* Ο Μάριος Λέκκας είναι ηθοποιός και συγγραφέας.
(Δημοσιεύτηκε στο έντυπο Ser-Free, τ.72, Δεκέμβριος 2025)
