Τους τελευταίους μήνες κάτι ωραίο συμβαίνει τις Κυριακές: φίλαθλοι από παντού έρχονται στις Σέρρες για να παρακολουθήσουν κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα με τον Πανσερραϊκό. Άλλη φορά έρχονται οι Ολυμπιακτσήδες, άλλοτε οι Παοκτσήδες και στο κέντρο γίνεται χαμός, ταβέρνες γεμάτες, κόσμος στους δρόμους. Σκέφτομαι τι ωραίος τρόπος είναι αυτός για να έρχεται ξένος κόσμος στην πόλη: ο αθλητισμός. Και τι καλά που σετάρεται αυτό με το Αυτοκινητοδρόμιο, που είναι υποτίθεται το δυνατό μας χαρτί για να τραβήξουμε επισκέπτες από αλλού. (Μια και είπα Αυτοκινητοδρόμιο, πρόσφατα διοργανώθηκε εκεί από το Τμήμα Δρομέων Υγείας του Πανσερραϊκού ένα δρομικό event, το Serres Circuit Run, που έφερε κόσμο από παντού: από 36 πόλεις της Ελλάδας και από 15 χώρες! Το φαντάζεστε;) Να που τσιμπήσαμε και επιδότηση για να φτιάξουμε τον Λαϊλιά και το χιονοδρομικό, τι άνοδο θα μπορούσε να έχει η πόλη με τον αθλητικό τουρισμό! Μετά από όλα αυτά βέβαια το μυαλό μου πηγαίνει στο Κολυμβητήριο και μου φεύγει αυτό το αίσθημα αισιοδοξίας που μου έφεραν οι Ολυμπιακτσήδες. (Εγώ βέβαια, λόγω ιδιότητας, ονειρευόμουν πάντα ένα δυνατό τουριστικό χαρτί πολιτιστικού περιεχομένου. Εντάξει, αυτό δεν έχει συμβεί, δεν θα συμβεί, πάμε παρακάτω. Κι ο αθλητισμός καλός είναι, ας επενδύσουμε σε αυτόν. Αλλά σκέφτομαι: δεν είμαστε ικανοί να έχουμε κολυμβητήριο, θα έχουμε αθλητικό τουρισμό;)
Στις Σέρρες είχαμε ανέκαθεν πρόβλημα με τις δρόμους. Θυμάμαι μάλιστα πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια που γίνονταν τεράστιες αλλαγές όλη την ώρα: οι αμφίδρομοι μονόδρομοι, οι άνοδοι κάθοδοι – χώρια τα σκαψίματα. Α και το πάρκινγκ. Δεν είχαμε ποτέ και δεν έχουμε ακόμα σημεία για να παρκάρεις. Ειδικά με την πεζοδρόμηση του κέντρου και τη δημιουργία ποδηλατόδρομων, για τους οποίους χρειάστηκε διαπλάτυνση πεζοδρομίων, το πρόβλημα έχει γίνει εντονότερο από ποτέ. Παράλληλα, για να παταχτεί η συμπεριφορά των ασυνείδητων που διπλοπαρκάρουν ή μισοπαρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια, μπήκαν παντού κολωνάκια. Θα μου πεις δεν είναι σωστά όλα αυτά; Πεζοδρομημένο κέντρο, ποδηλατόδρομοι και κολωνάκια; Ναι, είναι σωστά. Οι Σέρρες είναι πόλη που περπατιέται και πραγματικά είναι λίγα τα σημεία στα οποία πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις αυτοκίνητο. Πάρε τα πόδια και πάνε παντού λοιπόν – αυτό κάνω κι εγώ. Ωστόσο, τι γίνεται όταν είναι απαραίτητο να πάρεις αυτοκίνητο και πρέπει να σταματήσεις κάπου για δυο λεπτά; Πχ, βρέχει και πρέπει να αφήσεις το παιδί στα αγγλικά. Ναι, να διώξουμε τα αυτοκίνητα από το κέντρο, συμφωνώ, να περιορίσουμε τις παραβάσεις, συμφωνώ με τα χίλια, αλλά μήπως να δημιουργούσαμε παράλληλα και κάποια σημεία για διευκόλυνση των οδηγών; Δεν είναι όλα ή άσπρο ή μαύρο. Και καμιά φορά ο οδηγός που θα κάνει την παράβαση δεν είναι ασυνείδητος.
Μιας και ανέφερα τα σκαψίματα, τι γίνεται ρε παιδιά στην πόλη μας; Σκάβουν και ξανασκάβουν, τα κλείνουν και τα ξανασκάβουν. Τι ανάπτυξη. Δεν με πειράζουν τα σκαψίματα (δηλαδή με πειράζουν, αλλά υποθέτω είναι απαραίτητα). Η αποκατάσταση με πειράζει. Δρόμοι άθλια μπαλωμένοι, που αποτελούν πληγή για την αισθητική της πόλης. Αλλά άσε τους δρόμους, στους πεζόδρομους είναι το μεγάλο πρόβλημα. Σπάζουν τα πλακάκια και για αποκατάσταση βάζουν τσιμέντο και τραβούν γραμμές για να μοιάζουν με πλακάκια! Θέλω να πιστεύω ότι στα συμβόλαια που υπογράφονται σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει όρος να παραδίδεται το σημείο ακριβώς όπως ήταν πριν από το έργο. Ποιανού ευθύνη είναι λοιπόν; Γιατί δεν γίνεται σωστή αποκατάσταση; Και γιατί εμείς να πρέπει να βλέπουμε καθημερινά αυτήν την άσχημη εικόνα;
Στη φώτο βλέπετε μια παιδική χαρά. Είναι αρχές Μαρτίου ακόμα, έχει ψύχρα, είναι και Δευτέρα απόγευμα, δεν έχει παιδιά. Το βράδυ όμως θα γεμίσει – με μεγάλα παιδιά. Δεν ξέρω αν συνέβαινε από πάντα αυτό, αλλά τελευταία ακούω συνεχώς το ίδιο παράπονο από κατοίκους σε διάφορα σημεία της πόλης: άτομα νεαρής ηλικίας συγκεντρώνονται αργά το βράδυ σε παιδικές χαρές και πάρκα και κάνουν φασαρία, ενοχλούν, έρχεται η αστυνομία. Νέοι που απλώς αράζουν ή ένδειξη για κάτι σοβαρότερο;
Λοιπόν, το έχω γράψει άπειρες φορές, θα το ματαξαναγράψω: συντριπτική πλειοψηφία των Σερραίων οδηγών σταματούν στις διαβάσεις. Ειδικά αν σε δουν με παιδί ή καρότσι, δεν το συζητώ. Ακόμα κι αν από πίσω τους δεν έρχεται άλλο αμάξι και μπορούν να σκεφτούν «ε, θα περάσω και ας περάσει μετά ο πεζός», πάλι σταματούν, ρε φίλε, απίστευτο. Μπράβο. Βέβαια οκ, υπάρχουν κι εξαιρέσεις: γράφει μια κυρία τις προάλλες σε γνωστό μαμαδογκρούπ ότι επί ώρα δεν μπορούσε να περάσει απέναντι με το παιδάκι της, το οποίο έκανε και ποδήλατο, με αποτέλεσμα το μικρό να γκρινιάζει. Μέχρι εδώ καλά, κρίμα για την κυρία και το παιδάκι, ντροπή για τους οδηγούς. Και μετά ολοκληρώνει το ποστ λέγοντας ότι όλοι οι οδηγοί που ΔΕΝ σταμάτησαν ήταν γυναίκες και τελικά -σοκ!- σταμάτησε ένας άντρας και άκου τώρα να δεις που οι γυναίκες που είναι και ΜΑΝΟΥΛΕΣ δεν έχουν ενσυναίσθηση μπροστά στη θέα μιας μανούλας που θέλει να περάσει τον δρόμο με το παιδάκι της. Δεν ξέρω λοιπόν αν το καταλάβατε, αλλά αν είστε γυναίκες η κοινωνία έχει περισσότερες απαιτήσεις από εσάς όταν οδηγείτε. Ο άντρας δεν χρειάζεται να σταματήσει στη διάβαση με το παιδί, γιατί ακόμα κι αν είναι πατέρας δεν έχει ενσυναίσθηση και ευαισθησία απέναντι στα παιδιά – εξάλλου ακόμα και με το δικό του παιδί ασχολείται η γυναίκα του, όχι ο ίδιος. Η γυναίκα όμως όταν είναι μανούλα οφείλει να έχει ενσυναίσθηση ακόμα κι όταν οδηγεί – βέβαια, βλέποντας τις γυναίκες οδηγούς δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιες είναι όντως μανούλες, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, γιατί γυναίκα=μανούλα, τέλος. Όταν λοιπόν η γυναίκα-δυνητικά μανούλα βλέπει πιτσιρίκι στη διάβαση ξαναχτυπάει το βιολογικό της ρολόι και λιώνει και τσουπ, αυτομάτως πατά το φρένο. Αλλιώς είναι γαϊδούρα, δεν είναι σωστή μανούλα ούτε σωστή οδηγός. (Ήθελα να της γράψω αυτηνής ότι οι γυναίκες δεν σταμάτησαν γιατί βιάζονταν να πάνε σπίτι να πλύνουν τα πιάτα, αλλά άσε, δεν θα το έπιανε το υπονοούμενο στον αιώνα τον άπαντα).
Είχα μια συζήτηση τις προάλλες με μια γνωστή για τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης, τι γίνεται και τι δεν γίνεται, τι παραπάνω θα έπρεπε να κάνουν οι δημόσιοι φορείς, τι ωραίες ιδιωτικές πρωτοβουλίες υπάρχουν, τέτοια πράγματα. Και πήγε κάπως η συζήτηση και στο φουαγιέ των Αστεριών – θυμηθήκαμε που λειτουργούσε κάποτε εκεί καφετέρια. Και συμφωνήσαμε ότι ήταν κρίμα που έκλεισε και θα μπορούσε ο χώρος αυτός, λειτουργούντος του καφέ, να έχει πολλές δυνατότητες. Μου αρέσει το φουαγιέ και αγαπώ τις δράσεις που γίνονται κατά καιρούς εκεί, ειδικά κάτι ωραίες εκθέσεις, βολεύει απίστευτα που είναι στο κέντρο της πόλης και λειτουργεί συνδυαστικά και με το θέατρο (πας για μια παράσταση, βλέπεις πχ και την έκθεση). Το να υπάρχει όμως ένα καφέ αλλάζει τα δεδομένα: προϋποθέτει κόσμο που κάθεται ώρα εκεί και δημιουργεί μια βάση για να γίνει στέκι. Στέκι καλλιτεχνικό προφανώς. Μία από τις (άπειρες) ελλείψεις στις Σέρρες είναι ότι δεν διαθέτουμε ένα «πνευματικό» στέκι. Υπάρχουν αρκετοί πολιτιστικοί πυρήνες, υπάρχουν κάποιοι φορείς που συνενώνουν ανθρώπους και γίνονται πράγματα, αλλά δεν υπάρχει στέκι, του τύπου στο τάδε μέρος συχνάζουν συγγραφείς. Θα μου πεις σιγά το πράγμα, ρε Χρύσα, που θέλεις και συγκεκριμένο μέρος για να αράζουν οι συγγραφείς. Κι όμως, θα είχε νόημα κάτι τέτοιο, γιατί μέσα από μια χαλαρή συσπείρωση θα δημιουργούνταν ιδέες, θα γεννιούνταν δράσεις, θα προέκυπτε αβίαστα κάτι που αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει. (Να ανοίξω ένα καφέ κάτω από τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη;)
(Δημοσιεύτηκε στο έντυπο Ser-Free, τ.73, Απρίλιος 2026)
