Της Χρυσάνθης Ιακώβου
Είπαμε που λέτε κι εμείς να ανεβούμε χθες στον Λαϊλιά. Εντάξει, το ξέραμε ότι θα χιονίζει, αλλά λέμε τι στο καλό, χιονολάστιχα έχουμε, κουβέρτες έχουμε, αλυσίδες έχουμε. Εκτός αυτού, υποθέσαμε πως οι αρμόδιοι φορείς θα είχαν φροντίσει να είναι ο δρόμος καθαρός, αφού χιόνιζε και το Σάββατο και η Μετεωρολογική Υπηρεσία είχε προειδοποιήσει για κακό καιρό την Κυριακή.
Ξεκινήσαμε λοιπόν, όσο ανεβαίναμε η βροχή γινόταν πυκνό χιόνι, πολύ χαιρόμασταν. Όμως λίγο μετά τη διασταύρωση της Ορεινής, προβληματιστήκαμε. Ο δρόμος δεν ήταν καθαρός τελικά, είχε χιόνι, αλάτι δεν είχαν ρίξει, λίγο ακόμα αν συνεχίζαμε σκεφτήκαμε ότι ίσως μετά δεν θα μπορούμε να κατεβούμε. Δεν βαριέσαι λέμε, ας μην το ρισκάρουμε, βάλε-βγάλε αλυσίδες, ποιος ξέρει πώς είναι η κατάσταση και πιο πάνω.
Κάναμε μια στάση λοιπόν, κατεβήκαμε από το αμάξι να νιώσουμε και λίγο το χιόνι, παραδίπλα μας μια οικογένεια, έβαζαν κουβέρτες στις ρόδες. Ανταλλάξαμε καναδυό κουβέντες, λέω στον οδηγό «Δεν θα έπρεπε όμως ο δρόμος να ήταν καθαρός;» «Ε εντάξει» μου λέει «δεν είναι κάτι απαραίτητο το να ανεβείς στον Λαϊλιά. Θέλεις να ανεβείς; Ανέβα με δική σου ευθύνη». «Τι εννοείτε δεν είναι απαραίτητο; Υπάρχουν επιχειρήσεις επάνω που περιμένουν να δουλέψουν, επίσης είναι τουριστικός προορισμός, υποτίθεται θέλουμε να τραβήξουμε κόσμο».
Κάναμε αναστροφή και κατεβήκαμε, σίγουροι για την απόφασή μας. Στον δρόμο είδαμε λίγο μετά να ανεβαίνουν δύο εκχιονιστικά, τρία περιπολικά και πυροσβεστικά. Μετά μάθαμε ότι είχαν εγκλωβιστεί επάνω αυτοκίνητα. Δεν ξέρω πώς δημιουργήθηκε αυτό το πρόβλημα ούτε ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει, ωστόσο αναρωτήθηκα: εφόσον ήταν γνωστό ότι θα ρίξει αρκετό χιόνι και θα υπήρχε πολύς κόσμος που θα ήθελε να ανεβεί στον Λαϊλιά, γιατί δεν υπήρχε καλύτερος συντονισμός; Γιατί ήταν επικίνδυνος ο δρόμος ήδη από το ύψος της διασταύρωσης Ορεινής σχεδόν; Γιατί δεν είχαν ρίξει αλάτι; Γιατί δεν υπήρχε περιπολικό να υποχρεώνει τον κόσμο να βάζει αλυσίδες; Ναι, ίσως υπήρξαν και ασυνείδητοι οδηγοί, που δεν είχαν μαζί τους τα απαραίτητα και εγκλωβίστηκαν επάνω, δεσμεύοντας και όλους τους υπόλοιπους. Οι αρμόδιοι φορείς ωστόσο έλαβαν άραγε όλα τα μέτρα που έπρεπε;
Μετά αναρωτήθηκα τι να απέγινε η οικογένεια που συνάντησα. Και τι είδους σκεπτικό να είχε άραγε αυτός ο οδηγός όταν είπε ότι ο δρόμος δεν χρειαζόταν να είναι καθαρός, αφού δεν είναι «απαραίτητο» να πας στον Λαϊλιά. Φίλε μου, αν το θέτεις έτσι, σίγουρα δεν είναι απαραίτητο! Ούτε τουρισμό είναι απαραίτητο να έχουμε. Ούτε σαλέ και χιονοδρομικό κέντρο και ταβέρνες. Ούτε σωστούς δρόμους και υποδομές σε μέρη που επισκεπτόμαστε για ψυχαγωγία. Τώρα που το σκέφτομαι, το να πίνεις καφέ ή να τρως έξω επίσης δεν είναι απαραίτητο. Πλάκα πλάκα, αν το αναλύσουμε πολύ, τα μόνα απαραίτητα πράγματα στη ζωή είναι να έχεις ένα σπίτι, μια δουλειά και ένα νοσοκομείο αν αρρωστήσεις. Όλα τα άλλα είναι πολυτέλειες και κανένα κράτος δεν είναι υποχρεωμένο να μας τα εξασφαλίζει ή να μας βοηθά να τα αποκτήσουμε. Τέρμα η ανάπτυξη! Ας γυρίσουμε και πάλι στον Μεσαίωνα!
