Η απάντηση είναι απλή: γιατί παλιά ο χώρος εκείνος ήταν…
…εκκοκιστήριο βάμβακος!
Όλοι συχνάζαμε πριν από 20 χρόνια στο τρομερό Εκκοκιστήριο – και σήμερα εξακολουθούμε να πηγαίνουμε στο ΕΚΚΟ.
Πολύ προτού γίνει βέβαια νυχτερινό μαγαζί, ήταν εκκοκιστήριο βάμβακος.
Ιδού η ιστορία της πάλαι ποτέ ακμάζουσας επιχείρησης (όπως βρίσκεται αναρτημένη στην είσοδο του γυμναστηρίου Bodystyle, δίπλα στο ΕΚΚΟ):
“Ο Αθανάσιος Σίρης γεννήθηκε το 1910 στο Μελένικο της Βουλγαρίας από Έλληνες γονείς, τον Κωνσταντίνο και την Αθηνά. Όλη η οικογένεια έφυγε απο το Μελένικο το 1913. Απεβίωσε το 1971 στις Σέρρες.
Το 1952, με τη βοήθεια του πατέρα του, δημιουργήθηκε ο βιομηχανικός χώρος του εκκοκιστηρίου βάμβακος και των υποπροϊόντων αυτού.
Το αντικείμενο των εργασιών ήταν η αγορά του συσπόρου που συγκέντρωναν οι εργάτες απο τα χωράφια τους και η εκκοκιση απο την εκκοκιστική μηχανή, η οποία ξεχώριζε το καθαρό άσπρο βαμβάκι απο τον σπόρο. Στη συνέχεια πρεσαριζόταν στην ειδική πρέσα σε μπάλες 300-350 κιλών περίπου και τοποθετούνταν στις αποθήκες.
Ο σπόρος συγκεντρωνόταν σε άλλον χώρο και συσκευαζόταν σε τσουβάλια των 50 περίπου κιλών. Προηγουμένως όμως περνούσε απο ειδικό μηχάνημα, που τον έξυνε και έβγαινε το λίντερ, βαμβάκι δεύτερης ποιότητας πιο σκούρο.
Οι μπάλες πωλούνταν είτε στο εξωτερικό είτε στα νηματουργεία της χώρας, ο σπόρος στα σπορελαιουργεία για να βγει το σπορέλαιο και το λίντερ στην τοπική αγορά.
Μετά τον θάνατο του Αθανάσιου Κ. Σίρη, οι κληρονόμοι του το λειτούργησαν μέχρι το 1983. Η λειτουργία του χώρου αυτού σταμάτησε λόγω μη ανανέωσης της άδειας λειτουργίας, επειδή με την επέκταση της πόλης βρέθηκε αυτή η βιομηχανία στο μέσο του αστικού χώρου”.
