Γράφει η Χρυσάνθη Ιακώβου
Τελευταία έχω αρχίσει τις βόλτες σε διάφορες συνοικίες των Σερρών. Πάντα μου άρεσε να το κάνω αυτό, αλλά διάλεγα συνήθως την Καλλιθέα, το Ιμαρέτ… Μέχρι που κάθισα και σκέφτηκα τι ανοησία, γιατί να μη γυρίσω και σε άλλες γειτονιές; Σε πόσο μεγάλο βαθμό ξέρουμε πραγματικά την πόλη μας; Συνηθίζουμε να τριγυρνάμε στη δική μας γειτονιά, στο κέντρο, άντε και κάπου αλλού που έχουμε να κάνουμε κάποια συγκεκριμένη δουλειά.
Σήμερα λοιπόν πήγα στο Κατακονόζι. Τι όμορφη και τι αδικημένη περιοχή! Παρόλο που είναι εξαιρετικά προνομιούχα ως προς τη θέση της (πίσω ακριβώς από το ποτάμι), δεν έχει καταφέρει να αναπτυχθεί όπως θα της άξιζε. Τα περισσότερα σπίτια εκεί είναι παλιά και από καιρό εγκαταλειμμένα. Εντούτοις, βρήκα τόσο γοητευτική την αύρα της, την ησυχία της, γραφικά σοκάκια, μικρά σπιτάκια μιας άλλης εποχής (και με ωραία θέα, αυτά που ήταν πιο ψηλά).
Κάποια στιγμή πέρασα από αυτό το παρκάκι που βλέπετε στη φωτογραφία. (Παρκάκι δεν το λες ακριβώς, μια έκταση πνιγμένη στα χόρτα ήταν χωρίς καν παγκάκια). Και τότε μου γεννήθηκε η σκέψη: δεν θα μπορούσε αυτό να γίνει ένα πραγματικά ωραίο πάρκο για τους κατοίκους της περιοχής; Και μια παιδική χαρά ίσως; Και ένα ωραίο περιποιημένο μέρος για να γίνει εκεί μια απλή εκδήλωση;
Πόσο ωραίο θα ήταν αν συνέβαινε αυτό σε όλες τις γειτονιές. Σε όλες τις συνοικίες. Να είχε η καθεμιά το πάρκο της, την παιδική χαρά της ή κάποιου άλλου είδους μέρος για να αράζει η νεολαία, να δημιουργούνταν μικροί πυρήνες κοινωνικής συναναστροφής που θα έδιναν ζωή στις περιοχές. (Θα μου πεις: κι αν ερημώσει έτσι το κέντρο; Ε εντάξει, δεν σφύζει κι από ζωή το κέντρο, δεν θα χάσουμε και κάτι). Σήμερα κατανόησα πραγματικά αυτό που έγραψε ο αρχιτέκτονας Χαράλαμπος Τσαβδάρογλου στο αφιέρωμα που κάναμε στο χριστουγεννιάτικο τεύχος μας, στο οποίο ζητήσαμε από πέντε αρχιτέκτονες να μας πουν τι θα άλλαζαν στην πόλη μας. Ο Τσαβδάρογλου είχε προτείνει να επενδύσουμε στη δυναμική των γειτονιών, που κουβαλάνε τόση ιστορία και τόσες μνήμες.
(Η μόνη εκδήλωση που θυμάμαι να έγινε ποτέ στο Κατακονόζι και είναι μέσα στο πνεύμα αυτού που θα μου άρεσε να γίνει ήταν ένα μουσικό event, μια μικρή συναυλία, από τον σύλλογο Γιορτή Τέχνης. Το είχα βρει και τότε εξαιρετική ιδέα και τώρα που το ξανασκέφτομαι ήταν όντως σπουδαίο).
